5467-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ақиқа китоби
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي بُرَيْدٌ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ وُلِدَ لِي غُلاَمٌ، فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَمَّاهُ إِبْرَاهِيمَ، فَحَنَّكَهُ بِتَمْرَةٍ، وَدَعَا لَهُ بِالْبَرَكَةِ وَدَفَعَهُ إِلَىَّ، وَكَانَ أَكْبَرَ وَلَدِ أَبِي مُوسَى.
Ишоқ ибн Наср, Абу Усомадан: Менга Бурайд, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Менга бир ўғил туғилди, мен уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга олиб келдим, у киши унга Иброҳим деб исм қўйдилар, уни хурмо билан таҳник қилдилар (оғзига суртдилар), унга барака (сўраб) дуо қилдилар ва уни менга бердилар — у Абу Мусонинг энг катта фарзанди эди, деди.