حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي وَأُسَمِّي فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ، فَأَخَذَ فَقَتَلَ فَأَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ ". قُلْتُ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي أَجِدُ مَعَهُ كَلْبًا آخَرَ، لاَ أَدْرِي أَيُّهُمَا أَخَذَهُ. فَقَالَ " لاَ تَأْكُلْ فَإِنَّمَا سَمَّيْتَ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تُسَمِّ عَلَى غَيْرِهِ ". وَسَأَلْتُهُ عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ " إِذَا أَصَبْتَ بِحَدِّهِ، فَكُلْ، وَإِذَا أَصَبْتَ بِعَرْضِهِ فَقَتَلَ، فَإِنَّهُ وَقِيذٌ، فَلاَ تَأْكُلْ ".
Одам, Шуъбадан, у Абдуллаҳ ибн Абус Сафардан, у Шаъбийдан, у Адий ибн Ҳотимдан ривоят қилади: У: Мен: Эй Расулуллаҳ, мен итимни қўйиб юбораман ва (Бисмиллаҳ деб) номлайман, дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Итингни қўйиб юбориб, номласанг, у ушлаб ўлдириб, (ўзи) еса, ема, чунки у ўзи учун ушлади» дедилар. Мен: Мен итимни қўйиб юбораман, у билан бирга бошқа итни топаман, қайсиси уни ушлаганини билмайман, дедим. У: «Ема, чунки сен фақат ўз итингга (Бисмиллаҳ деб) номладинг, бошқасига номламадинг» дедилар. Мен ундан миърод (учли таёқ) ови ҳақида сўрадим. У: «Унинг ўткир (учи) билан теккизсанг, е; унинг кўндаланг (ён)и билан тегиб, ўлдирса, у вақийз (зарбдан ўлган)дир, ема» дедилар.