حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا، وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى فَقَالَ " اعْجَلْ أَوْ أَرِنْ مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُحَدِّثُكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ، وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ". وَأَصَبْنَا نَهْبَ إِبِلٍ وَغَنَمٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الإِبِلِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ، فَإِذَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا شَىْءٌ، فَافْعَلُوا بِهِ هَكَذَا ".
Амр ибн Али, Яҳёдан, у Суфёндан: Бизга отам, у Абоя ибн Рифўа ибн Рофиъ ибн Хадиждан, у Рофиъ ибн Хадиждан айтиб берди: У: Мен: Эй Расулуллаҳ, биз эртага душман билан учрашамиз, бизда пичоқлар йўқ, дедим. У: «Тезлат — ёки (қонни) оқиз — қонни оқизган ва Аллаҳнинг исми айтилган нарсани е, фақат тиш ва тирноқ (билан сўйилганини) эмас. Сенга айтаман: тиш — суяк; тирноқ эса — Ҳабашларнинг пичоқларидир» дедилар. Биз туя ва қўй ўлжасига эга бўлдик. Улардан бир туя қочди, бир киши унга ўқ билан отди, уни тўхтатди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта бу туяларда ёввойи (ҳайвон)ларнинг ваҳшийлиги каби ваҳшийлик бордир. Улардан бир нарса сизларга (қочиб) ғолиб келса, унга мана шундай қилинглар» дедилар.