حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ قَالَ قُلْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّنَا نَلْقَى الْعَدُوَّ غَدًا، وَلَيْسَ مَعَنَا مُدًى. فَقَالَ " مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلُوا، مَا لَمْ يَكُنْ سِنٌّ وَلاَ ظُفُرٌ، وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ ذَلِكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ، وَأَمَّا الظُّفْرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ". وَتَقَدَّمَ سَرَعَانُ النَّاسِ فَأَصَابُوا مِنَ الْغَنَائِمِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي آخِرِ النَّاسِ فَنَصَبُوا قُدُورًا فَأَمَرَ بِهَا فَأُكْفِئَتْ وَقَسَمَ بَيْنَهُمْ وَعَدَلَ بَعِيرًا بِعَشْرِ شِيَاهٍ، ثُمَّ نَدَّ بَعِيرٌ مِنْ أَوَائِلِ الْقَوْمِ وَلَمْ يَكُنْ مَعَهُمْ خَيْلٌ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ. فَقَالَ " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا فَعَلَ مِنْهَا هَذَا فَافْعَلُوا مِثْلَ هَذَا ".
Мусаддад, Абул Аҳвасдан, у Саид ибн Масруқдан, у Абоя ибн Рифўадан, у отасидан, у бобоси Рофиъ ибн Хадиждан ривоят қилади: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: Биз эртага душман билан учрашамиз, бизда пичоқлар йўқ, дедим. У: «Қонни оқизган ва Аллаҳнинг исми айтилган нарсани енглар, фақат тиш ва тирноқ бўлмасин. Бу ҳақда сизларга айтаман: тиш — суяк, тирноқ эса — Ҳабашларнинг пичоқларидир» дедилар. Одамларнинг тезкорлари (олдинга ўтганлари) ўлжадан олдилар (сўйдилар), Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларнинг энг охирида эдилар. Улар қозонлар тикдилар (ўрнатдилар), у киши (қозонларни) буюрдилар, улар ағдарилди. У улар орасида тақсимладилар, бир туяни ўн қўйга тенг қилдилар. Сўнг қавмнинг олдингиларидан бир туя қочди, улар билан отлар йўқ эди. Бир киши унга ўқ билан отди, Аллаҳ уни тўхтатди. У: «Албатта бу ҳайвонларда ёввойи (ҳайвон)ларнинг ваҳшийлиги каби ваҳшийлик бордир. Улардан қайсиси шундай қилса (қочса), унга мана шундай қилинглар» дедилар.