حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا عُمَرُ بْنُ عُبَيْدٍ الطَّنَافِسِيُّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ جَدِّهِ، رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَنَدَّ بَعِيرٌ مِنَ الإِبِلِ ـ قَالَ ـ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ، قَالَ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ لَهَا أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا ". قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَكُونُ فِي الْمَغَازِي وَالأَسْفَارِ فَنُرِيدُ أَنْ نَذْبَحَ فَلاَ تَكُونُ مُدًى قَالَ " أَرِنْ مَا نَهَرَ ـ أَوْ أَنْهَرَ ـ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ، غَيْرَ السِّنِّ وَالظُّفُرِ، فَإِنَّ السِّنَّ عَظْمٌ، وَالظُّفُرَ مُدَى الْحَبَشَةِ ".
Ибн Салом, Умар ибн Убайд Танофисийдан, у Саид ибн Масруқдан, у Абоя ибн Рифўадан, у бобоси Рофиъ ибн Хадиждан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда эдик. Туялардан бир туя қочди. Бир киши унга ўқ билан отди, уни тўхтатди. Сўнг у: «Албатта уларда ёввойи (ҳайвон)ларнинг ваҳшийлиги каби ваҳшийлик бордир. Улардан сизларга (қочиб) ғолиб келса, унга мана шундай қилинглар» дедилар. Мен: Эй Расулуллаҳ, биз ғазот ва сафарларда бўламиз, сўймоқчи бўламиз, аммо пичоқлар бўлмайди, дедим. У: «(Қонни) оқиз — қонни оқизган ва Аллаҳнинг исми айтилган нарсани е, фақат тиш ва тирноқдан бошқа, чунки тиш — суяк, тирноқ эса — Ҳабашларнинг пичоқларидир» дедилар.