حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى قَالَ صلى الله عليه وسلم " أَعْجِلْ أَوْ أَرْنِي مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ وَسَأُحَدِّثُكَ أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ " . قَالَ وَأَصَبْنَا نَهْبَ إِبِلٍ وَغَنَمٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الإِبِلِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَإِذَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا شَىْءٌ فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Мусанно Аназий ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саийд ривоят қилди, у Суфёндан, менга отам ривоят қилди, у Абая ибн Рифоа ибн Рофиъ ибн Хадиждан, у Рофиъ ибн Хадиждан ривоят қилди: Мен: «Ё Расулуллаҳ, биз эртага душман билан тўқнашамиз, лекин ёнимизда пичоқлар йўқ» дедим. У соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Тезлат (ёки шошил), қонни оқизган ва Аллаҳнинг номи зикр қилинган (асбоб билан сўйилган) нарсани еявер. Фақат тиш ва тирноқ бўлмасин. Сенга айтиб бераман: тиш — суякдир, тирноқ эса ҳабашларнинг пичоғидир». У деди: Биз туя ва қўйлардан ўлжа олдик. Улардан бир туя қочиб кетди ва бир киши унга ўқ отиб, уни тўхтатди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу туяларнинг ёввойи ҳайвонлар каби қочқувчилари бор. Улардан бирор нарса сизга бўйсунмаса, у билан шундай қилинг» деди.