حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا كَانَتْ تَأْمُرُ بِالتَّلْبِينَةِ وَتَقُولُ هُوَ الْبَغِيضُ النَّافِعُ.
Фарва ибн Абул Мағро, Али ибн Муширдан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилади: У талбинани буюрар ва: У ёқтирилмайдиган (аммо) фойдали (нарса)дир, дер эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Абул Валид, Шуъбадан, у Ашъас ибн Сулаймдан, у отасидан, у Масруқдан, у Оишадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилади: У кишига соч тарашларида ва таҳоратларида — иложи борича — ўнгдан бошлаш…
Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз (қурбонлик) туяларининг баъзисини ўз қўллари билан сўйдилар, баъзисини эса бошқа киши…
Моликдан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — рўзадор ҳолда — баъзи завжаларини ўпар эди. Сўнг (Оиша) кулди.
у Маъмардан, у Баҳз ибн Ҳакимдан, у отасидан, у бобосидан ривоят қилдики, Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кишини айблов (туҳмат) сабабли ҳибсда ушладилар.
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба, Абу Усомадан: Бизга Ҳишом ибн Урва, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ширинлик (ҳалво) ва асални яхши кўрардилар, деди.
Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан: У деди: Сафийя Сафийдан (танланган улушдан) эди.