حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فِي سَفَرٍ فَقَالَ " أَمَعَكَ مَاءٌ ". قُلْتُ نَعَمْ. فَنَزَلَ عَنْ رَاحِلَتِهِ، فَمَشَى حَتَّى تَوَارَى عَنِّي فِي سَوَادِ اللَّيْلِ، ثُمَّ جَاءَ فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ الإِدَاوَةَ، فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ، وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ، فَلَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُخْرِجَ ذِرَاعَيْهِ مِنْهَا حَتَّى أَخْرَجَهُمَا مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ، فَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ، ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ، ثُمَّ أَهْوَيْتُ لأَنْزِعَ خُفَّيْهِ فَقَالَ " دَعْهُمَا، فَإِنِّي أَدْخَلْتُهُمَا طَاهِرَتَيْنِ، فَمَسَحَ عَلَيْهِمَا ".
Абу Нуайм, Закариёдан, у Омирдан, у Урва ибнул Муғийрадан, у отасидан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Мен бир кеча сафарда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдим. У: «Сен билан сув борми?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У киши уловларидан тушди, юриб, тун қоронғусида мендан яширингунча (узоқлашгунча) бордилар, сўнг келдилар. Мен у кишига (идиш — идова)дан (сув) қуйдим, у киши юзлари ва қўлларини ювдилар — устларида жундан (юнг) жубба бор эди. У киши билакларини ундан чиқаришга қодир бўлмадилар, ҳатто уларни жуббанинг остидан чиқардилар, сўнг билакларини ювдилар, сўнг бошларига масъҳ қилдилар. Сўнг мен у кишининг икки маҳсисини ечмоқчи бўлиб эгилдим. У: «Уларни қўй, чунки мен уларни поклик (таҳорат) ҳолда кийган эдим» дедилар ва улар устига масъҳ қилдилар.