حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ مُسْلِمٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ مَسْرُوقٍ فِي دَارِ يَسَارِ بْنِ نُمَيْرٍ، فَرَأَى فِي صُفَّتِهِ تَمَاثِيلَ فَقَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَذَابًا عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الْمُصَوِّرُونَ ".
Ҳумайдий, Суфёндан: Бизга Аъмаш, у Муслимдан айтиб берди: У: Биз Масруқ билан Ясор ибн Нумайрнинг уйида эдик. У унинг айвонида суратлар (тамасил) кўрди ва: Мен Абдуллаҳни эшитдим: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Албатта қиёмат куни Аллаҳ ҳузурида одамларнинг энг қаттиқ азобланадигани — сурат солувчилар (рассомлар)дир» дедилар, деди.