حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَرَى الْمُؤْمِنِينَ فِي تَرَاحُمِهِمْ وَتَوَادِّهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ كَمَثَلِ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى عُضْوًا تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ جَسَدِهِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى ".
Абу Нуайм, Закариёдан, у Омирдан ривоят қилади: У унинг шундай деяётганини эшитди: Нуъмон ибн Баширни эшитдим: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мўминларни бир-бирига раҳм қилишда, бир-бирини севишда ва бир-бирига меҳрибончилик қилишда — бир тан (жасад) мисолидек кўрасан: у бир аъзодан шикоят қилса, бутун тани бошқа аъзолари унинг учун уйқусизлик ва иситма билан (биргаликда) чақир (ҳамдард бўлади)» дедилар, деди.