حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَجِدُ أَحَدٌ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ حَتَّى يُحِبَّ الْمَرْءَ، لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ لِلَّهِ، وَحَتَّى أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى الْكُفْرِ، بَعْدَ إِذْ أَنْقَذَهُ اللَّهُ، وَحَتَّى يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا ".
Одам, Шуъбадан, у Қатодадан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳеч ким иймон ҳаловатини топмайди — то бир кишини фақат Аллаҳ учун севмагунигча; ва то — Аллаҳ уни (куфрдан) қутқарганидан кейин — куфрга қайтишдан кўра ўтга ташланишни унга севимлироқ (деб билмагунигча); ва то Аллаҳ ва Унинг Расули унга — улардан ўзга (ҳамма нарса)дан кўра — севимлироқ бўлмагунигча» дедилар, деди.