حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَخْبَرَتْهُ قَالَتِ، اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ائْذَنُوا لَهُ بِئْسَ، أَخُو الْعَشِيرَةِ أَوِ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ". فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْكَلاَمَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ الَّذِي قُلْتَ، ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ الْكَلاَمَ قَالَ " أَىْ عَائِشَةُ، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ ـ أَوْ وَدَعَهُ النَّاسُ ـ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ ".
Садақа ибнул Фазл, Ибн Уяйнадан: Ибнул Мункадирни эшитдим: У Урва ибнуз Зубайрни эшитди: Оиша (розияллаҳу анҳо) унга хабар берди: У: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (киришга) изн сўради. У киши: «Унга изн беринглар, қабиланинг ёмон биродари — ёки қабиланинг ёмон ўғли (у)» дедилар. У кирганида, у киши унга юмшоқ гапирдилар. Мен: Эй Расулуллаҳ, сиз айтган(ёмон) нарсани айтдингиз, сўнг унга юмшоқ гапирдингиз, дедим. У: «Эй Оиша, албатта одамларнинг энг ёмони — одамлар унинг фаҳшидан (ёмон тилидан) сақланиб, уни тарк этган — ёки уни қолдирган — кишидир» дедилар.