حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَوَاءٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ الْقَاسِمِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَآهُ قَالَ " بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ، وَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ". فَلَمَّا جَلَسَ تَطَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطَ إِلَيْهِ، فَلَمَّا انْطَلَقَ الرَّجُلُ قَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ حِينَ رَأَيْتَ الرَّجُلَ قُلْتَ لَهُ كَذَا وَكَذَا، ثُمَّ تَطَلَّقْتَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطْتَ إِلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا عَائِشَةُ مَتَى عَهِدْتِنِي فَحَّاشًا، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ شَرِّهِ ".
Амр ибн Исо, Муҳаммад ибн Саводан: Бизга Равҳ ибнул Қосим, у Муҳаммад ибнул Мункадирдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилади: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (киришга) изн сўради. У киши уни кўрганларида: «Қабиланинг ёмон биродари, қабиланинг ёмон ўғли (у)» дедилар. У ўтирганида эса, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга юзлари очилиб (кулимсираб), унга юмшоқ муносабатда бўлдилар. У киши кетганида, Оиша у кишига: Эй Расулуллаҳ, сиз у кишини кўрганингизда, унга фалон-фалон дедингиз, сўнг унинг юзига очилиб (кулимсираб), унга юмшоқ муносабатда бўлдингиз, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Оиша, сен мени қачон фаҳш сўзловчи ҳолда топган эдинг? Албатта қиёмат куни Аллаҳ ҳузурида мақоми энг ёмон одам — одамлар унинг ёмонлигидан сақланиб (қочиб), уни (унинг суҳбатини) тарк этган кишидир» дедилар.