حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَارَ أَهْلَ بَيْتٍ فِي الأَنْصَارِ فَطَعِمَ عِنْدَهُمْ طَعَامًا، فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَمَرَ بِمَكَانٍ مِنَ الْبَيْتِ، فَنُضِحَ لَهُ عَلَى بِسَاطٍ، فَصَلَّى عَلَيْهِ، وَدَعَا لَهُمْ.
Муҳаммад ибн Салом, Абдулваҳҳобдан, у Холид Ҳаззодан, у Анас ибн Сийриндан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ансордан бир уй аҳлини зиёрат қилдилар ва уларнинг олдида бир таом едилар. Чиқмоқчи бўлганларида, у киши уйнинг бир жойини буюрдилар, у киши учун бир тўшак (бусот) устига (сув) сепилди, у киши унинг устида намоз ўқидилар ва уларга дуо қилдилар.