حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما وُلِدَ لِرَجُلٍ مِنَّا غُلاَمٌ فَسَمَّاهُ الْقَاسِمَ فَقَالُوا لاَ نَكْنِيكَ بِأَبِي الْقَاسِمِ، وَلاَ نُنْعِمُكَ عَيْنًا. فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " أَسْمِ ابْنَكَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Суфёндан: Ибнул Мункадирни эшитдйм: Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳумо) эшитдйм: Биздан бир кишига ўғил туғилди, у унинг исмини Қосим қўйди. Улар: Биз сени Абул Қосим (деб) куня қилмаймиз, ва сени кўз билан (хурсанд) ҳам қилмаймиз, дедилар. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, буни унга зикр қилди. У: «Ўғлингни Абдураҳмон деб ата» дедилар.