حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ ـ هُوَ ابْنُ مُحَمَّدٍ ـ عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ وَعَدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جِبْرِيلُ فَرَاثَ عَلَيْهِ حَتَّى اشْتَدَّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَقِيَهُ، فَشَكَا إِلَيْهِ مَا وَجَدَ، فَقَالَ لَهُ " إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ وَلاَ كَلْبٌ ".
Яҳё ибн Сулаймон: Менга Ибн Ваҳб: Менга Умар — у Ибн Муҳаммад — у Солимдан, у отасидан айтиб берди: У: Жибрил Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (келишни) ваъда қилди, аммо кечиктирди, ҳатто бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга оғир бўлди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқдилар ва уни учратдилар, у киши унга ҳис қилган (хафа)лигидан шикоят қилдилар. У (Жибрил) у кишига: «Биз ичида сурат ва ит бўлган уйга кирмаймиз» деди, деди.