حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو يَعْفُورٍ، قَالَ تَذَاكَرْنَا عِنْدَ أَبِي الضُّحَى فَقَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ أَصْبَحْنَا يَوْمًا وَنِسَاءُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَبْكِينَ، عِنْدَ كُلِّ امْرَأَةٍ مِنْهُنَّ أَهْلُهَا، فَخَرَجْتُ إِلَى الْمَسْجِدِ، فَإِذَا هُوَ مَلآنُ مِنَ النَّاسِ فَجَاءَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَصَعِدَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي غُرْفَةٍ لَهُ، فَسَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ، ثُمَّ سَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ، ثُمَّ سَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ، فَنَادَاهُ فَدَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَقَالَ " لاَ وَلَكِنْ آلَيْتُ مِنْهُنَّ شَهْرًا ". فَمَكَثَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ.
Али ибн Абдуллаҳ, Марвон ибн Муовиядан, у Абу Яъфурдан ривоят қилади: Биз Абуз Зуҳонинг ҳузурида (илмий) музокара қилдик. У: Бизга Ибн Аббос айтиб берди: У: Бир куни биз тонг оттирдик, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотинлари йиғлаяпти, уларнинг ҳар бирининг ёнида ўз аҳли (қариндошлари) бор. Мен масжидга чиқдим, мана у одамлар билан тўлиб кетибди. Умар ибн Хаттоб келиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига кўтарилди — у ўз ғурфаси (хонаси)да эдилар. (Умар) салом берди, ҳеч ким жавоб бермади. Сўнг салом берди, ҳеч ким жавоб бермади. Сўнг салом берди, ҳеч ким жавоб бермади. Сўнг унга (ғулом) нидо қилди, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига кирди ва: Хотинларингизни талоқ қилдингизми? деди. У: «Йўқ, лекин мен улардан бир ой ийло қилдим» дедилар. У йигирма тўққиз (кун) турди, сўнг хотинларининг олдига кирди.