أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْتَشِرِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ فِي مَسْجِدِ عَمْرِو بْنِ شُرَحْبِيلَ فَأُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَجَعَلُوا يَنْتَظِرُونَهُ فَجَاءَ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ أُوتِرُ . قَالَ وَسُئِلَ عَبْدُ اللَّهِ هَلْ بَعْدَ الأَذَانِ وَتْرٌ قَالَ نَعَمْ وَبَعْدَ الإِقَامَةِ . وَحَدَّثَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ نَامَ عَنِ الصَّلاَةِ حَتَّى طَلَعَتِ الشَّمْسُ ثُمَّ صَلَّى .
«Бизга Яҳё ибн Ҳаким хабар берди, у деди: бизга Ибн Абу Адий, Шуъбадан, у Иброҳим ибн Муҳаммад ибн ал-Мунташирдан, у отасидан ривоят қилди: у Амр ибн Шураҳбилнинг масжидида эди. Намозга иқомат айтилди ва улар уни кута бошлашди. У келиб: «Мен витр ўқиётган эдим,» деди. (Рови) деди: Абдуллаҳдан: «Азондан кейин витр борми?» деб сўралганида, у: «Ҳа, ҳатто иқоматдан кейин ҳам,» деди. Ва у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилдики, у киши намозда (ухлаб) қолиб, ҳатто қуёш чиққунча (уйқудан) қолдилар, сўнг намоз ўқидилар.»