حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَرِيرًا، قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ تُرِيحُنِي مِنْ ذِي الْخَلَصَةِ ". وَهْوَ نُصُبٌ كَانُوا يَعْبُدُونَهُ يُسَمَّى الْكَعْبَةَ الْيَمَانِيَةَ. قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَصَكَّ فِي صَدْرِي فَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ". قَالَ فَخَرَجْتُ فِي خَمْسِينَ مِنْ أَحْمَسَ مِنْ قَوْمِي ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ فَانْطَلَقْتُ فِي عُصْبَةٍ مِنْ قَوْمِي ـ فَأَتَيْتُهَا فَأَحْرَقْتُهَا، ثُمَّ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا أَتَيْتُكَ حَتَّى تَرَكْتُهَا مِثْلَ الْجَمَلِ الأَجْرَبِ. فَدَعَا لأَحْمَسَ وَخَيْلِهَا.
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан, у Исмоилдан, у Қайсдан ривоят қилади: Жарирни эшитдим: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Мени Зул-Халасадан тинчитмайсанми (қутқармайсанми)?» дедилар — у (Зул-Халаса) улар сиғинадиган бир бут (нусуб) эди, Каъбатул Ямания деб аталувчи (эди). Мен: Эй Расулуллаҳ, мен отда (маҳкам) тура олмайдиган кишиман, дедим. У киши кўкрагимга урдилар ва: «Аллаҳим, уни (отда) собит қил ва уни ҳидоят қилувчи, ҳидоят топган қил» дедилар. Мен ўз қавмим Аҳмасдан эллик (киши) билан чиқдйм — Суфён баъзан: Мен ўз қавмимдан бир гуруҳ билан кетдйм, дер эди — ва унга (Зул-Халасага) келиб, уни ёқиб (ёндириб) юбордим, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, валлаҳи, мен сенга — уни қўтирли туядек (куйдирилган, вайрон) қолдирмагунимча — келмадйм, дедим. У киши Аҳмас ва унинг отлиқларига дуо қилдилар, деди.