حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيَرِدَنَّ عَلَىَّ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِي الْحَوْضَ، حَتَّى عَرَفْتُهُمُ اخْتُلِجُوا دُونِي، فَأَقُولُ أَصْحَابِي. فَيَقُولُ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ ".
Анас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Менинг ашобларимдан баъзи одамлар ҳавзимга келадилар, то уларни таниганимда, мендан (нарига) тортиб олинади. Мен: Менинг ашобларим! дейман. (Аллаҳ): Сен улар сендан кейин нима қилганларини билмайсанъ дейди."