وَقَالَ أَحْمَدُ بْنُ شَبِيبِ بْنِ سَعِيدٍ الْحَبَطِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ كَانَ يُحَدِّثُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَرِدُ عَلَىَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ رَهْطٌ مِنْ أَصْحَابِي فَيُحَلَّئُونَ عَنِ الْحَوْضِ فَأَقُولُ يَا رَبِّ أَصْحَابِي. فَيَقُولُ إِنَّكَ لاَ عِلْمَ لَكَ بِمَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ، إِنَّهُمُ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمُ الْقَهْقَرَى ".
Абу Ҳурайра ривоят қилар эдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Қиёмат кунида менинг ашобларимдан бир гуруҳ менга келади, ҳавздан қувиладилар (ман қилинади). Мен: Ей Роббим, менинг ашобларим! дейман. (Аллаҳ): Сен улар сендан кейин нима қилганларини билмайсан, улар орқаларига қайтдилар (иртидод қилдилар) дейди."