حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ الأَنْصَارِيَّ اسْتَفْتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي نَذْرٍ كَانَ عَلَى أُمِّهِ، فَتُوُفِّيَتْ قَبْلَ أَنْ تَقْضِيَهُ. فَأَفْتَاهُ أَنْ يَقْضِيَهُ عَنْهَا، فَكَانَتْ سُنَّةً بَعْدُ.
Ибн Аббос хабар бердики, Саъд ибн Убода ал-Ансорий Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан онасининг зиммасида бўлган назр ҳақида фатва сўради — у (онаси) уни адо этмасдан олдин вафот этган эди. (Набий) унга, уни онаси номидан адо этишни фатво берди. Бу кейин суннат (қоида) бўлиб қолди.