حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو قِلاَبَةَ الْجَرْمِيُّ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَفَرٌ مِنْ عُكْلٍ، فَأَسْلَمُوا فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَأْتُوا إِبِلَ الصَّدَقَةِ، فَيَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَفَعَلُوا فَصَحُّوا، فَارْتَدُّوا وَقَتَلُوا رُعَاتَهَا وَاسْتَاقُوا، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ، فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَلَ أَعْيُنَهُمْ، ثُمَّ لَمْ يَحْسِمْهُمْ حَتَّى مَاتُوا.
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Укл (қабиласи)дан бир гуруҳ келди, ислом қабул қилди. Мадина (ҳавоси)дан касал бўлдилар. (Набий) уларга садақа туяларига бориб, уларнинг сийдиги ва сутидан ичишни буюрди. Шундай қилдилар, соғайдилар. Кейин улар иртидод қилди (диндан қайтди), унинг чўпонларини ўлдирди ва (туяларни) ҳайдаб кетди. (Набий) уларнинг орқасида (изидан қувиб) юборди, улар келтирилди. (Набий) уларнинг қўл-оёқларини кесди, кўзларини (қиздирилган темир билан) кўр қилди, кейин уларни даволамади (қонини тўхтатмади), то улар ўлгунча.