حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ، فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُخِذَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ كَفَّارَةٌ لَهُ وَطَهُورٌ، وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَلِكَ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ إِذَا تَابَ السَّارِقُ بَعْدَ مَا قُطِعَ يَدُهُ، قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ، وَكُلُّ مَحْدُودٍ كَذَلِكَ إِذَا تَابَ قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ.
Убода ибн Сомит (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир гуруҳда байъат қилдим. Деди: "Сизларни — Аллаҳга ҳеч нарсани ширк келтирмасликка, ўғрилик қилмасликка, фарзандларингизни ўлдирмасликка, қўл-оёқларингиз орасида (ўзингиздан) тўқиб бўҳтон (ёлғон) келтирмасликка, маъруфда менга осийлик қилмасликка — байъат қиламан. Ким сиздан вафо қилса, унинг ажри Аллаҳ зиммасида; ким шулардан бирор нарсани қилиб, дунёда унга (жазо) олинса, у унинг каффорати ва покланишидир; кимни Аллаҳ ёпса, у Аллаҳга ҳавола: хоҳласа уни азоблайди, хоҳласа уни мағфират қилади." Абу Абдуллаҳ (Бухорий): "Ўғри қўли кесилгандан кейин тавба қилса, гувоҳлиги қабул қилинади; ҳар бир ҳадли (жазоланган) ҳам шундай — тавба қилса, гувоҳлиги қабул қилинади."