حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ الْمُسْنَدِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُخِذَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ لَهُ كَفَّارَةٌ وَطَهُورٌ، وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَلِكَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ ".
Убада ибн Сомит айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир тўда (киши) орасида байъат қилдим. У: "Менга — Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмасликка, ўғирламасликка, зино қилмасликка, болаларингизни ўлдирмасликка, қўл ва оёқларингиз орасидан тўқиб (уйдириб) бўҳтон келтирмасликка, маъруф(иш)да менга осий бўлмасликка — байъат қилинглар. Ким сиздан вафо қилса, унинг ажри Аллаҳ зиммасида. Ким шулардан бирортасини қилиб, дунёда (жазоси) олинса — у унга каффорат ва поклик. Кимни Аллаҳ яширса — у Аллаҳга (ҳавола): истаса азоблайди, истаса мағфират қилади" деди.