أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ فَمَنْ وَفَّى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فِيهِ فَهُوَ طَهُورُهُ وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَاكَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ " .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар бериб деди: бизга Ғундар ривоят қилиб деди: бизга Маъмар хабар бериб деди: бизга Ибн Шиҳоб, Абу Идрис ал-Хавлонийдан хабар бериб деди: Мен Убода ибн ас-Сомит (розияллаҳу анҳу)ни шундай деб айтганларини эшитдим: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир гуруҳ (кишилар) ичида байъат қилдим. У: «Мен сизлардан Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслигингиз, ўғирлик қилмаслигингиз, зино қилмаслигингиз, болаларингизни ўлдирмаслигингиз, қўлларингиз ва оёқларингиз орасида тўқиб чиқарадиган бўҳтон келтирмаслигингиз ва яхшиликда менга осий бўлмаслигингиз устига байъат оламан. Сизлардан ким (бунга) вафо қилса, унинг ажри Аллаҳнинг зиммасидадир. Ким шулардан бирортасини қилса-ю, унда жазоланса, бу унинг учун покланиш (каффорат) бўлади. Кимни Аллаҳ (гуноҳини) яширса, бу Аллаҳга ҳавола: хоҳласа азоблайди, хоҳласа кечиради,» дедилар.