{حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ حَدَّثَنَاهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، سَمِعَ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَتُبَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَسْرِقُوا ". وَقَرَأَ آيَةَ النِّسَاءِ ـ وَأَكْثَرُ لَفْظِ سُفْيَانَ قَرَأَ الآيَةَ ـ " فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْهَا شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَسَتَرَهُ اللَّهُ فَهْوَ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ} ". تَابَعَهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ فِي الآيَةِ.
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан: Зуҳрий бизга уни айтиб берди: Менга Абу Идрис айтиб берди: У Убода ибн Сомитни (розияллаҳу анҳу) эшитди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида эдик. У: «Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, зино қилмаслик, ўғирлик қилмаслик (шарти) устида менга байъат қиласизларми?» дедилар ва Нисо (оятини) ўқидилар — Суфённинг кўп (ривоят)ида «оятни ўқидилар» (дейилади) — «Сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллаҳ зиммасидадир. Ким шулардан бирор нарсани қилиб, жазоланса, бу унга каффоратдир. Ким шулардан бирор нарсани қилса-ю, Аллаҳ уни яширса, у Аллаҳга (ҳавола)дир — хоҳласа азоблайди, хоҳласа кечиради» дедилар. Буни Абдураззоқ Маъмардан оятда мутобаъа қилди.