حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ، حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ مُسْلِمٍ، أَخْبَرَهُ عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ شَهِدْتُ الصَّلاَةَ يَوْمَ الْفِطْرِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ فَكُلُّهُمْ يُصَلِّيهَا قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ يَخْطُبُ بَعْدُ، فَنَزَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ حِينَ يُجَلِّسُ الرِّجَالَ بِيَدِهِ، ثُمَّ أَقْبَلَ يَشُقُّهُمْ حَتَّى أَتَى النِّسَاءَ مَعَ بِلاَلٍ فَقَالَ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لاَ يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ يَسْرِقْنَ وَلاَ يَزْنِينَ وَلاَ يَقْتُلْنَ أَوْلاَدَهُنَّ وَلاَ يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ} حَتَّى فَرَغَ مِنَ الآيَةِ كُلِّهَا ثُمَّ قَالَ حِينَ فَرَغَ " أَنْتُنَّ عَلَى ذَلِكَ ". وَقَالَتِ امْرَأَةٌ وَاحِدَةٌ لَمْ يُجِبْهُ غَيْرُهَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لاَ يَدْرِي الْحَسَنُ مَنْ هِيَ. قَالَ " فَتَصَدَّقْنَ " وَبَسَطَ بِلاَلٌ ثَوْبَهُ فَجَعَلْنَ يُلْقِينَ الْفَتَخَ وَالْخَوَاتِيمَ فِي ثَوْبِ بِلاَلٍ.
Муҳаммад ибн Абдураҳим, Ҳорун ибн Маъруфдан, у Абдуллаҳ ибн Ваҳбдан: Менга Ибн Журайж хабар берди: Ҳасан ибн Муслим унга Товусдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: Мен Фитр (Ҳайит) куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам, Абу Бакр, Умар ва Усмон билан бирга намозда гувоҳ бўлдим. Уларнинг ҳаммаси уни хутбадан олдин ўқиб, сўнг хутба қилардилар. Набиюллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (минбардан) тушдилар — гўё мен ҳозир у кишини кўриб тургандек, қўллари билан эркакларни ўтқизиб, сўнг уларни ёриб ўтиб, Билол билан бирга аёллар олдига келиб: «Эй Набий, мўмина аёллар сенга — Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик, болаларини ўлдирмаслик, қўллари ва оёқлари орасида (уйдириб) бўҳтон келтирмаслик (шарти) устида — байъат қилгани келишса» (оятини) то бутун оят тугагунча (ўқидилар). Сўнг тугатганда: «Сизлар шу (шарт) устидамисиз?» дедилар. Бир аёл — ундан бошқа ҳеч ким жавоб бермади — Ҳа, эй Расулуллаҳ, деди (Ҳасан у ким эканини билмайди). У: «Бас, садақа қилинглар» дедилар. Билол кийимини ёйди, аёллар фатах (узук) ва бошқа узукларини Билолнинг кийимига ташлай бошладилар.