حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَتْ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قِصَاصٌ، وَلَمْ تَكُنْ فِيهِمُ الدِّيَةُ فَقَالَ اللَّهُ لِهَذِهِ الأُمَّةِ {كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى} إِلَى هَذِهِ الآيَةِ {فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَىْءٌ}. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَالْعَفْوُ أَنْ يَقْبَلَ الدِّيَةَ فِي الْعَمْدِ، قَالَ {فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ} أَنْ يَطْلُبَ بِمَعْرُوفٍ وَيُؤَدِّيَ بِإِحْسَانٍ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) айтди: "Бани Исроилда қисос бор эди, аммо уларда дия (қон пули) йўқ эди. Аллаҳ бу умматга: «Сизларга ўлдирилганлар(нинг қотили) ҳақида қисос фарз қилинди... биродаридан унга бирор нарса афв қилинса...» (оят) деди." Ибн Аббос: "«Афв» — қасдда (қотилликда) дияни қабул қилишдир. Аллаҳ: «Маъруф билан эргашиш» — (ҳақ эгаси) маъруф билан (дияни) талаб қилиши, (қотил) эҳсон билан адо этишидир, деди."