حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ الْقِصَاصُ، وَلَمْ تَكُنْ فِيهِمُ الدِّيَةُ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِهَذِهِ الأُمَّةِ {كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنْثَى بِالأُنْثَى فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَىْءٌ} فَالْعَفْوُ أَنْ يَقْبَلَ الدِّيَةَ فِي الْعَمْدِ {فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاءٌ إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ} يَتَّبِعُ بِالْمَعْرُوفِ وَيُؤَدِّي بِإِحْسَانٍ، {ذَلِكَ تَخْفِيفٌ مِنْ رَبِّكُمْ} وَرَحْمَةٌ مِمَّا كُتِبَ عَلَى مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ. {فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ} قَتَلَ بَعْدَ قَبُولِ الدِّيَةِ.
ал-Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизға айтди, Амр бизға айтди, деди: Мен Мужоҳиддан эшитдим, деди: Мен Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони айтаётганини эшитдим: Бани Исроилда қасос бор эди, уларда дият (қон пули) йўқ эди. Шунда Аллаҳ таоло бу умматга: «Сизларга ўлдирилганларда қасос фарз қилинди: озод озодга, қул қулга, аёл аёлга (қарши). Кимга биродаридан бир нарса афв қилинса (дият қабул қилинса)...» (оятини нозил қилди). Афв — қасддан (ўлдиришда) диятни қабул қилишдир. «...бас, маъруфга (яхшилик билан) эргашиш ва унга (қотилга) эҳсон билан адо этиш» — (вориси қотилдан диятни) маъруф билан талаб қилади, у (қотил) эҳсон билан адо этади. «Бу Роббингиздан (берилган) енгиллик» ва сиздан олдингиларга фарз қилинган нарсадан бир раҳмат. «Ким шундан кейин тажовуз қилса, унга аламли азоб бордир» — яъни диятни қабул қилгандан кейин (яна) ўлдирса.