حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ عَتِيكِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَتِيكٍ، - وَهُوَ جَدُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَبُو أُمِّهِ - أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَمَّهُ جَابِرَ بْنَ عَتِيكٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَاءَ يَعُودُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ ثَابِتٍ فَوَجَدَهُ قَدْ غُلِبَ فَصَاحَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ فَاسْتَرْجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " غُلِبْنَا عَلَيْكَ يَا أَبَا الرَّبِيعِ " . فَصَاحَ النِّسْوَةُ وَبَكَيْنَ فَجَعَلَ ابْنُ عَتِيكٍ يُسْكِتُهُنَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلاَ تَبْكِيَنَّ بَاكِيَةٌ " . قَالُوا وَمَا الْوُجُوبُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الْمَوْتُ " . قَالَتِ ابْنَتُهُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لأَرْجُو أَنْ تَكُونَ شَهِيدًا فَإِنَّكَ كُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ جِهَازَكَ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَوْقَعَ أَجْرَهُ عَلَى قَدْرِ نِيَّتِهِ وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ " . قَالُوا الْقَتْلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الشَّهَادَةُ سَبْعٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْحَرِيقِ شَهِيدٌ وَالَّذِي يَمُوتُ تَحْتَ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدٌ " .
Бизга Қаънабий Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Жобир ибн Атикдан, у Атик ибн Ҳорис ибн Атикдан — у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳнинг онаси томонидан бобоси Абу Умми эди — ривоят қилдики, у (Атик) унга хабар бердики, амакиси Жобир ибн Атик унга хабар бердики: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Собитни бориб кўриш учун келдилар ва уни (ўлим) енгиб қўйганини кўрдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (овоз бериб) бақирдилар, у жавоб бермади. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹инно лиллаҳи ва инно илайҳи рожиъун› деб қайтариб (истиржў қилиб): «Эй Абур Робиъ, биз сени бой бердик (сен енгилдинг)» дедилар. Шунда аёллар бақириб йиғлай бошладилар, ибн Атик эса уларни тинчлантира бошлади. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уларни қўй, бироқ (ўлим) вожиб бўлганида (ҳақиқатан ўлганида) ҳеч бир йиғловчи йиғламасин» дедилар. Улар: «Вожиб бўлиш нима, ё Расулуллаҳ?» дедилар. У киши: «Ўлим» дедилар. Унинг қизи: «Валлаҳи, мен сенинг шаҳид бўлишингни умид қилардим, чунки сен сафар жиҳозингни тайёрлаб бўлган эдинг» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта Аллаҳ азза ва жалла унинг ажрини ниятига қараб белгилаб қўйган. Сизлар шаҳидликни нима деб ҳисоблайсизлар?» дедилар. Улар: «Аллаҳ йўлида ўлдирилишни» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ йўлида ўлдирилишдан бошқа шаҳидлик етти (турли)дир: вабодан ўлган шаҳид, сувга ғарқ бўлган шаҳид, ўпка яллиғланиши (зотул-жанб) дан ўлган шаҳид, ич (қорин) касалидан ўлган шаҳид, куйиб ўлган шаҳид, вайрона (қулаган бино) остида ўлган шаҳид ва ҳомиладорлик (ёки туғруқ) сабабли ўлган аёл шаҳиддир» дедилар.