أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ أَبِي عُمَيْسٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَبْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَادَ جَبْرًا فَلَمَّا دَخَلَ سَمِعَ النِّسَاءَ يَبْكِينَ وَيَقُلْنَ كُنَّا نَحْسُبُ وَفَاتَكَ قَتْلاً فِي سَبِيلِ اللَّهِ . فَقَالَ " وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ إِلاَّ مَنْ قُتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ شُهَدَاءَكُمْ إِذًا لَقَلِيلٌ الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ شَهَادَةٌ وَالْبَطْنُ شَهَادَةٌ وَالْحَرَقُ شَهَادَةٌ وَالْغَرَقُ شَهَادَةٌ وَالْمَغْمُومُ - يَعْنِي الْهَدِمَ - شَهَادَةٌ وَالْمَجْنُوبُ شَهَادَةٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدَةٌ " . قَالَ رَجُلٌ أَتَبْكِينَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَاعِدٌ قَالَ " دَعْهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلاَ تَبْكِيَنَّ عَلَيْهِ بَاكِيَةٌ " .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар бериб, деди: бизга Жаъфар ибн Авн ривоят қилди, Абу Умайсдан, у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Жабрдан, у отасидан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Жабрни (касал бўлганида) йўқлаб бордилар. Кирганларида аёлларнинг йиғлаб: «Биз сенинг вафотингни Аллаҳ йўлида шаҳид бўлиш деб ўйлар эдик,» деяётганини эшитдилар. Шунда у (Расулуллаҳ): «Сиз шаҳидликни фақат Аллаҳ йўлида ўлдирилган кишидагина (бўлади) деб ҳисоблайсизларми? Ундай бўлса, сизнинг шаҳидларингиз оздир. Аллаҳ йўлида ўлдирилиш — шаҳидлик, қорин (касаллигидан ўлиш) — шаҳидлик, куйиб ўлиш — шаҳидлик, ғарқ бўлиш — шаҳидлик, бостирилиб (яъни вайрона остида қолиб) ўлган — шаҳид, зотилжам (ўпка) касаллигидан ўлган — шаҳид, ҳомиласи билан ўлган аёл — шаҳидадир,» дедилар. Бир киши: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўтирган ҳолда йиғлаяпсизми?» деди. У (Расулуллаҳ): «Уларни қўйинг. Аммо (жони) чиқиб бўлганидан кейин унинг ортидан бирор йиғловчи йиғламасин,» дедилар.