أَخْبَرَنَا عُتْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَبْرِ بْنِ عَتِيكٍ، أَنَّ عَتِيكَ بْنَ الْحَارِثِ، وَهُوَ جَدُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَبُو أُمِّهِ أَخْبَرَهُ أَنَّ جَبْرَ بْنَ عَتِيكٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ يَعُودُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ ثَابِتٍ فَوَجَدَهُ قَدْ غُلِبَ عَلَيْهِ فَصَاحَ بِهِ فَلَمْ يُجِبْهُ فَاسْتَرْجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " قَدْ غُلِبْنَا عَلَيْكَ أَبَا الرَّبِيعِ " . فَصِحْنَ النِّسَاءُ وَبَكَيْنَ فَجَعَلَ ابْنُ عَتِيكٍ يُسَكِّتُهُنَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلاَ تَبْكِيَنَّ بَاكِيَةٌ " . قَالُوا وَمَا الْوُجُوبُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الْمَوْتُ " . قَالَتِ ابْنَتُهُ إِنْ كُنْتُ لأَرْجُو أَنْ تَكُونَ شَهِيدًا قَدْ كُنْتَ قَضَيْتَ جِهَازَكَ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَوْقَعَ أَجْرَهُ عَلَيْهِ عَلَى قَدْرِ نِيَّتِهِ وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ " . قَالُوا الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الشَّهَادَةُ سَبْعٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِيقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْحَرَقِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدَةٌ " .
Бизга Утба ибн Абдуллаҳ ибн Утба хабар берди, у деди: мен Моликка (китобни) ўқиб бердим, Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Жабр ибн Атикдан, у Атик ибнул-Ҳорис — у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳнинг бобоси, онасининг отаси эди — унга хабар бердики, Жабр ибн Атик унга хабар берди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдуллаҳ ибн Собитни (касаллигида) кўргани келдилар ва уни (ўлимга) енгилган ҳолда топдилар. Унга баланд овозда чақирдилар, лекин у жавоб бермади. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) «Инно лиллаҳи ва инно илайҳи рожиъун» дедилар ва: «Сен биздан ғолиб келиндинг (қўлимиздан кетдинг), эй Абур-Робиъ!» дедилар. Шунда аёллар фарёд чекиб йиғладилар ва Ибн Атик уларни жим қилдирмоқчи бўлди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уларни қўй. Қачон вожиб бўлса, ҳеч бир йиғловчи йиғламасин,» дедилар. Улар: «Вожиб бўлиш нима, эй Расулуллаҳ?» дедилар. У: «Ўлим,» дедилар. Унинг қизи: «Мен сенинг шаҳид бўлишингни умид қилган эдим, сен жиҳоз-анжомингни ҳам тайёрлаб қўйган эдинг,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, Азза ва Жалла бўлмиш Аллаҳ унинг ажрини ниятига кўра унга воқе қилган. Сиз шаҳидликни нима деб ҳисоблайсиз?» дедилар. Улар: «Азза ва Жалла бўлмиш Аллаҳ йўлида қатл этилиш,» дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Шаҳидлик — Азза ва Жалла бўлмиш Аллаҳ йўлида қатл этилишдан ташқари яна етти (турдир): вабодан ўлган шаҳид, қорин (ич) касалидан ўлган шаҳид, ғарқ бўлган шаҳид, бино (девор) бостириб ўлган шаҳид, ён-бағрини оғриқ тутиб (зотилжам билан) ўлган шаҳид, ёнган (куйиб ўлган) шаҳид ва ҳомиладор ҳолида ўлган аёл шаҳиддир,» дедилар.