حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَهْطٌ مِنَ الْيَهُودِ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا السَّامُ عَلَيْكَ. فَقُلْتُ بَلْ عَلَيْكُمُ السَّامُ وَاللَّعْنَةُ. فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ فِي الأَمْرِ كُلِّهِ ". قُلْتُ أَوَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالُوا قَالَ " قُلْتُ وَعَلَيْكُمْ ".
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Яҳудийлардан бир гуруҳ Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига изн сўраб: "Ас-сому алайк" дедилар. Мен: "Балки сизларга ўлим ва лаънат (бўлсин)" дедим. Деди: "Эй Оиша, албатта Аллаҳ рафиқдир (юмшоқдир), ҳар ишда юмшоқликни яхши кўради." Мен: "Улар нима деганини эшитмадингми?" дедим. Деди: "Мен «Ва алайкум» дедим (холос)."