قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ لَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ خِيَارٍ، أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ ـ رضى الله عنه ـ وَهْوَ مَحْصُورٌ فَقَالَ إِنَّكَ إِمَامُ عَامَّةٍ، وَنَزَلَ بِكَ مَا تَرَى وَيُصَلِّي لَنَا إِمَامُ فِتْنَةٍ وَنَتَحَرَّجُ. فَقَالَ الصَّلاَةُ أَحْسَنُ مَا يَعْمَلُ النَّاسُ، فَإِذَا أَحْسَنَ النَّاسُ فَأَحْسِنْ مَعَهُمْ، وَإِذَا أَسَاءُوا فَاجْتَنِبْ إِسَاءَتَهُمْ. وَقَالَ الزُّبَيْدِيُّ قَالَ الزُّهْرِيُّ لاَ نَرَى أَنْ يُصَلَّى خَلْفَ الْمُخَنَّثِ إِلاَّ مِنْ ضَرُورَةٍ لاَ بُدَّ مِنْهَا.
Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Бизга Муҳаммад ибн Юсуф айтди: Авзоий бизга айтди: Зуҳрий бизга айтди, Ҳумайд ибн Абдурраҳмондан, у Убайдуллаҳ ибн Адий ибн Хиёрдан: У Усмон ибн Аффон розияллаҳу анҳунинг олдига — у (уйида) қамал қилинган ҳолда — кирди ва: ‹Сен умумий имом (халифа)сан, сенга кўриб турган нарсанг (қамал) тушди, бизга фитна имоми намоз ўқиб беряпди, биз (ундан) тамир тортамиз (тақвода қоламиз)›, деди. У: ‹Намоз — одамлар қилган энг яхши ишдир. Одамлар яхши (иш) қилсалар, сен ҳам улар билан яхши қил; ёмон қилсалар, уларнинг ёмонликларидан сақлан›, деди. Зубайдий деди: Зуҳрий: ‹Биз муханнас (аёлсифат эркак) ортида намоз ўқишни — заруратдан бошқа ҳолда — жоиз кўрмаймиз›, деди.