حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الشَّرِيدِ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْجَارُ أَحَقُّ بِصَقَبِهِ ". وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ إِنِ اشْتَرَى دَارًا بِعِشْرِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ، فَلاَ بَأْسَ أَنْ يَحْتَالَ حَتَّى يَشْتَرِيَ الدَّارَ بِعِشْرِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ، وَيَنْقُدَهُ تِسْعَةَ آلاَفِ دِرْهَمٍ وَتِسْعَمِائَةَ دِرْهَمٍ وَتِسْعَةً وَتِسْعِينَ، وَيَنْقُدَهُ دِينَارًا بِمَا بَقِيَ مِنَ الْعِشْرِينَ الأَلْفَ، فَإِنْ طَلَبَ الشَّفِيعُ أَخَذَهَا بِعِشْرِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ، وَإِلاَّ فَلاَ سَبِيلَ لَهُ عَلَى الدَّارِ، فَإِنِ اسْتُحِقَّتِ الدَّارُ، رَجَعَ الْمُشْتَرِي عَلَى الْبَائِعِ بِمَا دَفَعَ إِلَيْهِ، وَهْوَ تِسْعَةُ آلاَفِ دِرْهَمٍ وَتِسْعُمِائَةٍ وَتِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ دِرْهَمًا وَدِينَارٌ، لأَنَّ الْبَيْعَ حِينَ اسْتُحِقَّ انْتَقَضَ الصَّرْفُ فِي الدِّينَارِ، فَإِنْ وَجَدَ بِهَذِهِ الدَّارِ عَيْبًا وَلَمْ تُسْتَحَقَّ، فَإِنَّهُ يَرُدُّهَا عَلَيْهِ بِعِشْرِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ. قَالَ فَأَجَازَ هَذَا الْخِدَاعَ بَيْنَ الْمُسْلِمِينَ وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ دَاءَ وَلاَ خِبْثَةَ وَلاَ غَائِلَةَ ".
Абу Рафиъ (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Қўшни ўз яқинлиги (сақаб)ига ҳақлироқдир." Баъзи одамлар (ҳийла қилувчилар): "Агар (киши) бир уйни йигирма минг дирҳамга сотиб олса, ҳийла қилиши зарари йўқ: уйни йигирма минг дирҳамга сотиб олиб, унга тўққиз минг тўққиз юз тўқсон тўққиз дирҳам нақд бериб, қолган (бир дирҳам) ўрнига бир динор нақд берса — агар шафеъ талаб қилса, уни йигирма минг дирҳамга олади, бўлмаса унга уйга йўл йўқ; агар уй мустаҳақ бўлса (бошқаники чиқса), харидор сотувчига бергани — тўққиз минг тўққиз юз тўқсон тўққиз дирҳам ва бир динорни қайтариб олади, чунки байъ (савдо) мустаҳақ бўлганда динордаги сарф бузилди..." (Бухорий бунга раддия билан) деди: "Бу — мусулмонлар орасида алдовни жоиз қилди, ҳолбуки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «(Савдода) на (яширин) касаллик, на бузғунлик, на ёмон оқибат (бўлсин)» деган."