حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتُخْلِفَ أَبُو بَكْرٍ بَعْدَهُ، وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ الْعَرَبِ قَالَ عُمَرُ لأَبِي بَكْرٍ كَيْفَ تُقَاتِلُ النَّاسَ، وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَمَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. عَصَمَ مِنِّي مَالَهُ وَنَفْسَهُ، إِلاَّ بِحَقِّهِ، وَحِسَابُهُ عَلَى اللَّهِ ". فَقَالَ وَاللَّهِ لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ، فَإِنَّ الزَّكَاةَ حَقُّ الْمَالِ، وَاللَّهِ لَوْ مَنَعُونِي عِقَالاً كَانُوا يُؤَدُّونَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَقَاتَلْتُهُمْ عَلَى مَنْعِهِ. فَقَالَ عُمَرُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ رَأَيْتُ اللَّهَ قَدْ شَرَحَ صَدْرَ أَبِي بَكْرٍ لِلْقِتَالِ فَعَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَقُّ. قَالَ ابْنُ بُكَيْرٍ وَعَبْدُ اللَّهِ عَنِ اللَّيْثِ عَنَاقًا. وَهْوَ أَصَحُّ.
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этиб, ундан кейин Абу Бакр халифа қилинганда ва араблардан кофир бўлган(лар) кофир бўлганида, Умар Абу Бакрга: "Одамлар билан қандай жанг қиласан? Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Мен одамлар билан — то ‹ла илаҳа иллаллаҳ› дейишгунча — жанг қилишга буюрилдим. Ким ‹ла илаҳа иллаллаҳ› деса, молини ва жонини мендан сақлади — унинг ҳақи (вожибот)дан бошқа — ва ҳисоби Аллаҳга› деган-ку" деди. (Абу Бакр): "Валлаҳи, мен намоз билан закотни ажратган киши билан албатта жанг қиламан, чунки закот — молнинг ҳақидир. Валлаҳи, агар улар менга — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га адо этиб турган — бир улоқ(боқасини ҳам) ман қилса, мен уларга уни ман қилгани учун жанг қилар эдим" деди. Умар: "Валлаҳи, бу — Аллаҳ Абу Бакрнинг кўксини жангга очганини кўрганимдан бошқа (нарса) эмас эди, шунда мен буни ҳақ эканини англади" деди.