حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لَهُ حَصِيرٌ يَبْسُطُهُ بِالنَّهَارِ، وَيَحْتَجِرُهُ بِاللَّيْلِ، فَثَابَ إِلَيْهِ نَاسٌ، فَصَلَّوْا وَرَاءَهُ.
Иброҳим ибн Мунзир бизга айтди: Ибн Абу Фудайк бизга айтди: Ибн Абу Зиъб бизга айтди, Мақбурийдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бир бўйраси бор эди, уни кундузи тўшар, кечаси (намоз учун) тўсиб олар (хона қилар) эдилар. Унга (намозга) одамлар тўпланди, улар у зотнинг ортида намоз ўқиди.