7395-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Тавҳид китоби
حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّيْلِ قَالَ " بِاسْمِكَ نَمُوتُ وَنَحْيَا، فَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
Абу Зарр айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси тўшагига келса (ётса): "Сенинг исминг билан ўламан ва тирилиман (яшаирман)" дер эди; уйғонса: "Бизни ўлдириб (ухлатиб) бўлгач тирилтирган Аллаҳга ҳамд; (охир) қайтиш ҳам Унгадир" дер эди.