حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ قَالَ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْيَا وَأَمُوتُ ". وَإِذَا أَصْبَحَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
Ҳузайфа айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тўшагига келса (ётса): "Аллаҳумма, Сенинг исминг билан тирилиман (яшаирман) ва ўламан" дер эди; тонгда турса: "Бизни ўлдириб (ухлатиб) бўлгач тирилтирган Аллаҳга ҳамд; (охир) қайтиш ҳам Унгадир" дер эди.