حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عُمَارَةَ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، فَقَالَ " هَذِهِ خَدِيجَةُ أَتَتْكَ بِإِنَاءٍ فِيهِ طَعَامٌ أَوْ إِنَاءٍ فِيهِ شَرَابٌ فَأَقْرِئْهَا مِنْ رَبِّهَا السَّلاَمَ وَبَشِّرْهَا بِبَيْتٍ مِنْ قَصَبٍ لاَ صَخَبَ فِيهِ وَلاَ نَصَبَ ".
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): (Набий Хадижага): "Мана бу Хадижа — сенга бир идишда таом ёки бир идишда ичимлик билан келди; унга Роббидан салом етказ ва уни — қамишдан (қилинган, дурдан) бир уй (қаср) билан, унда на шовқин, на чарчоқ (машаққат) бўлмайди — суюнчила" деди.