حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اجْتَمَعَ عِنْدَ الْبَيْتِ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ، أَوْ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ، كَثِيرَةٌ شَحْمُ بُطُونِهِمْ قَلِيلَةٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتَرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ قَالَ الآخَرُ يَسْمَعُ إِنْ جَهَرْنَا وَلاَ يَسْمَعُ إِنْ أَخْفَيْنَا وَقَالَ الآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَإِنَّهُ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلاَ أَبْصَارُكُمْ وَلاَ جُلُودُكُمْ} الآيَةَ.
Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) айтди: Байт (Каъба) янида икки сақафий ва бир қурайшлик — ёки икки қурайшлик ва бир сақафий — йиғилди; қорнларининг ёғи кўп, қалбларининг фиқҳи (тушунчаси) оз эди. Улардан бири: "Аллаҳ биз айтаётган(гап)ни эшитади деб ўйлайсизми?" деди. Бошқаси: "Баланд (овоз билан) айтсак эшитади, яширин айтсак эшитмайди" деди. Яна бошқаси: "Агар баланд айтганимизда эшитса, демак яширин айтганимизда ҳам эшитади" деди. Шунда Аллаҳ таоло: «Қулоқларингиз, кўзларингиз ва териларингиз сизнинг зиёнингизга гувоҳлик беришидан (қўрқиб) яшириниб (гуноҳ қилмас) эмас эдингиз...» (оятни) нозил қилди.