حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اجْتَمَعَ عِنْدَ الْبَيْتِ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ ـ أَوْ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ ـ كَثِيرَةٌ شَحْمُ بُطُونِهِمْ قَلِيلَةٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتُرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ قَالَ الآخَرُ يَسْمَعُ إِنْ جَهَرْنَا وَلاَ يَسْمَعُ إِنْ أَخْفَيْنَا. وَقَالَ الآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَإِنَّهُ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلاَ أَبْصَارُكُمْ وَلاَ جُلُودُكُمْ} الآيَةَ. وَكَانَ سُفْيَانُ يُحَدِّثُنَا بِهَذَا فَيَقُولُ حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ أَوِ ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ أَوْ حُمَيْدٌ أَحَدُهُمْ أَوِ اثْنَانِ مِنْهُمْ، ثُمَّ ثَبَتَ عَلَى مَنْصُورٍ، وَتَرَكَ ذَلِكَ مِرَارًا غَيْرَ وَاحِدَةٍ. حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، بِنَحْوِهِ.
Ҳумайдий, Суфёндан, у Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Байтуллаҳ (Каъба) олдида икки Қурайшлик ва бир Сақифлик — ёки икки Сақифлик ва бир Қурайшлик — қоринларининг ёғи кўп, қалбларининг фаҳми оз (кишилар) йиғилди. Улардан бири: Аллаҳ биз айтаётган нарсани эшитади деб ўйлайсизми? деди. Бошқаси: Агар баланд овозда айтсак эшитади, яширин айтсак эшитмайди, деди. Яна бири: Агар баланд айтсак эшитса, яширин айтсак ҳам эшитади, деди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла «Сизлар қулоқларингиз, кўзларингиз ва териларингиз сизларга қарши гувоҳлик беришидан яширинмас эдингиз» оятини нозил қилди. Суфён бизга буни ривоят қилиб: Бизга Мансур ёки Ибн Абу Нажиҳ ёки Ҳумайд — улардан бири ёки иккитаси айтиб берди, дерди, сўнг Мансурда қарор топиб, буни бир неча бор (бошқаларини айтишни) тарк қилди. Бизга Амр ибн Али, унга Яҳё, унга Суфён Саврий: Менга Мансур Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у Абдуллаҳдан шунга ўхшаш айтиб берди.