حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْخَطْمِيِّ، حَدَّثَنَا الْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ ـ وَهْوَ غَيْرُ كَذُوبٍ ـ قَالَ كُنَّا نُصَلِّي خَلْفَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. لَمْ يَحْنِ أَحَدٌ مِنَّا ظَهْرَهُ حَتَّى يَضَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَبْهَتَهُ عَلَى الأَرْضِ.
Одам бизга айтди: Исроил бизга айтди, Абу Ишоқдан, у Абдуллаҳ ибн Язид Хатмийдан: Барў ибн Озиб — у ёлғончи эмас — бизга айтди: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортида намоз ўқир эдик, у зот ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганларида, биздан ҳеч ким Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам пешанасини ерга қўйгунларинча белини эгмас эди.