حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا مَعْبَدٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَفْعَ الصَّوْتِ بِالذِّكْرِ حِينَ يَنْصَرِفُ النَّاسُ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ كَانَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتُ أَعْلَمُ إِذَا انْصَرَفُوا بِذَلِكَ إِذَا سَمِعْتُهُ.
Ишоқ ибн Наср бизга айтди: Абдураззоқ бизга айтди: Ибн Журайж бизга хабар берди: Амр менга хабар берди, Ибн Аббоснинг озоди Абу Маъбад унга хабар берди, Ибн Аббос розияллаҳу анҳума унга хабар берди: Одамлар фарз (намоз)дан қайтганларида зикрни овоз билан (баланд) айтиш Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бўлган. Ибн Аббос деди: Мен уни (зикрни) эшитсам, улар (намоздан) қайтганини билар эдим.