967-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Икки ҳайит намози
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَعْقُوبَ، قَالَ حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ دَخَلَ الْحَجَّاجُ عَلَى ابْنِ عُمَرَ وَأَنَا عِنْدَهُ، فَقَالَ كَيْفَ هُوَ فَقَالَ صَالِحٌ. فَقَالَ مَنْ أَصَابَكَ قَالَ أَصَابَنِي مَنْ أَمَرَ بِحَمْلِ السِّلاَحِ فِي يَوْمٍ لاَ يَحِلُّ فِيهِ حَمْلُهُ، يَعْنِي الْحَجَّاجَ.
Аҳмад ибн Яъқуб бизга айтди: Ишоқ ибн Саъид ибн Амр ибн Саъид ибн Ос менга айтди, отасидан: У деди: Ҳажжож Ибн Умарнинг олдига кирди, мен унинг олдида эдим. У: ‹У (Ибн Умар) қандай?› деди. У (Ибн Умар): ‹Яхши› деди. У: ‹Сенга ким (найза) тегкизди?› деди. У: ‹Менга — қурол кўтариш ҳалол бўлмайдиган кунда қурол кўтаришни буюрган киши — тегкизди› — яъни Ҳажжожни (назарда тутди).