حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى أَبُو السُّكَيْنِ، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُحَارِبِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُوقَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ حِينَ أَصَابَهُ سِنَانُ الرُّمْحِ فِي أَخْمَصِ قَدَمِهِ، فَلَزِقَتْ قَدَمُهُ بِالرِّكَابِ، فَنَزَلْتُ فَنَزَعْتُهَا وَذَلِكَ بِمِنًى، فَبَلَغَ الْحَجَّاجَ فَجَعَلَ يَعُودُهُ فَقَالَ الْحَجَّاجُ لَوْ نَعْلَمُ مَنْ أَصَابَكَ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَنْتَ أَصَبْتَنِي. قَالَ وَكَيْفَ قَالَ حَمَلْتَ السِّلاَحَ فِي يَوْمٍ لَمْ يَكُنْ يُحْمَلُ فِيهِ، وَأَدْخَلْتَ السِّلاَحَ الْحَرَمَ وَلَمْ يَكُنِ السِّلاَحُ يُدْخَلُ الْحَرَمَ.
Закариё ибн Яҳё Абус-Сукайн бизга айтди: Муҳорибий бизга айтди: Муҳаммад ибн Суқа бизга айтди, Саъид ибн Жубайрдан: У деди: Мен Ибн Умар билан бирга эдим, унга найза учи оёғининг остига (кафтига) тегди, оёғи узангига ёпишиб қолди. Мен тушиб уни (найзани) суғурдим, бу Минода эди. Бу Ҳажжожга етди, у уни кўргани (йўқлагани) келди. Ҳажжож: ‹Сенга ким (найза) тегкизганини билсак эди› деди. Ибн Умар: ‹Менга сен тегкиздинг› деди. У: ‹Қандай қилиб?› деди. У: ‹Сен қурол кўтариб юрмайдиган кунда қурол кўтардинг ва Ҳарамга қурол киритдинг, ҳолбуки Ҳарамга қурол киритилмас эди› деди.