حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْجِنِّ وَمَا رَآهُمُ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَائِفَةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ عَامِدِينَ إِلَى سُوقِ عُكَاظٍ وَقَدْ حِيلَ بَيْنَ الشَّيَاطِينِ وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ وَأُرْسِلَتْ عَلَيْهِمُ الشُّهُبُ فَرَجَعَتِ الشَّيَاطِينُ إِلَى قَوْمِهِمْ فَقَالُوا مَا لَكُمْ قَالُوا حِيلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ وَأُرْسِلَتْ عَلَيْنَا الشُّهُبُ . قَالُوا مَا ذَاكَ إِلاَّ مِنْ شَىْءٍ حَدَثَ فَاضْرِبُوا مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا فَانْظُرُوا مَا هَذَا الَّذِي حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ . فَانْطَلَقُوا يَضْرِبُونَ مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا فَمَرَّ النَّفَرُ الَّذِينَ أَخَذُوا نَحْوَ تِهَامَةَ - وَهُوَ بِنَخْلٍ - عَامِدِينَ إِلَى سُوقِ عُكَاظٍ وَهُوَ يُصَلِّي بِأَصْحَابِهِ صَلاَةَ الْفَجْرِ فَلَمَّا سَمِعُوا الْقُرْآنَ اسْتَمَعُوا لَهُ وَقَالُوا هَذَا الَّذِي حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ . فَرَجَعُوا إِلَى قَوْمِهِمْ فَقَالُوا يَا قَوْمَنَا { إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا * يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا} فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى نَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم { قُلْ أُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ} .
Ибн Аббос айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жинларга (Қуръан) ўқимади ва уларни кўрмади (деган гап нотўғри). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашобларидан бир тўда билан Укоз бозорига қараб боряпти эди; (ўша пайтда) шайтонлар билан осмон хабари орасига тўсиқ қўйилган ва уларнинг устига (оташин) шиҳоблар (юлдузлар) юборилган эди; шайтонлар ўз қавмига қайтди. Улар: "Сизларга нима бўлди?" дедилар. Улар: "Биз билан осмон хабари орасига тўсиқ қўйилди ва устимизга шиҳоблар юборилди" дедилар. Улар: "Бу — фақат юз берган бир (янги) нарсадан(дир); бас ернинг шарқлари ва ғарбларини кезинглар (уринг) ва биз билан осмон хабари орасига тўсиқ бўлган шу нарса нима эканини қаранглар" дедилар. Улар ернинг шарқлари ва ғарбларини кеза бошладилар. Тиҳома томон кетган тўда — у (Набий) Наҳлда эди, Укоз бозорига қараб бораётган — (йўлда) ўтди — у (Набий) ашобларига бомдод намозини ўқияпти эди. Улар Қуръанни эшитганида, унга қулоқ солдилар ва: "Мана бу — биз билан осмон хабари орасига тўсиқ бўлган нарса" дедилар. Улар ўз қавмига қайтиб: "Эй қавмимиз, биз ажойиб бир Қуръан эшитдик — у тўғри йўлга ҳидоят қилади; бас биз унга иймон келтирдик ва Роббимизга ҳеч кимни шерик қилмаймиз" дедилар. Бас Аллаҳ — азза ва жалла — ўз Набийси Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Айт: менга — жинлардан бир тўда (Қуръан) эшитди — деб ваҳий қилинди» (оятини) нозил қилди.