حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّ أُمَّ الْفَضْلِ بِنْتَ الْحَارِثِ سَمِعَتْهُ وَهُوَ، يَقْرَأُ { وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} فَقَالَتْ يَا بُنَىَّ لَقَدْ ذَكَّرْتَنِي بِقِرَاءَتِكَ هَذِهِ السُّورَةَ إِنَّهَا لآخِرُ مَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ بِهَا فِي الْمَغْرِبِ .
Ибн Аббос айтди: Умм ал-Фазл бинти ал-Ҳорис уни (Ибн Аббосни) «Вал-мурсалати урфан (Яхшилик билан юборилганларга қасам)»ни ўқиётган ҳолда эшитди ва: "Эй ўғилчам, сен шу сурани ўқишинг билан менга (бир нарсани) эслатдинг; албатта у — мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шом (мағриб намози)да ўқиганини эшитган энг охирги (сура)дир" деди.