حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، وَاللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، كِلاَهُمَا عَنْ جَعْفَرِ بْنِ رَبِيعَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . وَفِي رِوَايَةِ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَجَدَ يُجَنِّحُ فِي سُجُودِهِ حَتَّى يُرَى وَضَحُ إِبْطَيْهِ . وَفِي رِوَايَةِ اللَّيْثِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَجَدَ فَرَّجَ يَدَيْهِ عَنْ إِبْطَيْهِ حَتَّى إِنِّي لأَرَى بَيَاضَ إِبْطَيْهِ .
(Юқоридаги равийлар) Жаъфар ибн Робиъа(дан) шу иснод билан (ривоят қилдилар). Амр ибн ал-Ҳорис ривоятида: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилганида — икки қолтиғининг оқлиги кўрингунга қадар — сужудида (қўлларини қанот каби) ёзар эди". Лайс ривоятида: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилганида — то мен унинг икки қолтиғининг оқлигини кўрадиган(дек) — қўлларини қолтиқларидан (узоқлаштириб) очар эди" (дейилди).